حضور خانواده از مباهله مدينه تا خيابان هاي ايران

به گزارش آراز آذربايجان، واژه «مباهله» در لغت عرب به معناي نفرين متقابل دو گروه است که هر يک خود را بر حق مي‌دانند، از خدا مي‌خواهند طرف دروغگوي مقابل را رسوا سازد. البته در آيين هاي الهي گذشته هم چنين رسمي بوده است.
ماجراي »روز مباهله« چنين بود که پيامبر اکرم ‌(ص) در واپسين سال عمر خود و در ادامه رسالت جهاني¬اش، نامه‌اي به مسيحيان نجران ـ منطقه‌اي مهم در جنوب شبه‌جزيره عربستان ـ نوشت و آنان را به توحيد و پذيرش اسلام دعوت کرد. در پي اين دعوت، هيئتي از بزرگان مسيحي نجران به مدينه آمدند تا در باره حقيقت حضرت عيسي‌(ع) و آموزه‌هاي اسلام با پيامبر گفت‌وگو کنند. گفت‌وگوها و مناظراتي ميان آنان و رسول خدا‌ (ص) صورت گرفت، اما سرانجام هنگامي که استدلال‌هاي روشن قرآن (آيه 60سوره آل عمران) و سخنان پيامبر آنا را مبهوت و ساکت ساخت و حرفي براي گفتن نداشتند، اما باز هم اظهار حق خودداري و بر لجاجت پافشاري کردند! تا اينکه آيه‌ 61 همان سوره نازل شد: «فَمَنْ حَاجَّکَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَعْنَتَ اللّهِ عَلَى الْکَاذِبِينَ« يعني: پس اي پيامبر! هر که با تو درباره او [عيسي] پس از آنکه بر تو [به واسطه وحي، نسبت به احوال وي] علم و آگاهي آمد، مجادله و ستيز کند (و قبول نکند)، بگو: بياييد ما پسرانمان (»ابنائنا«) را و شما پسرانتان را، و ما زنانمان (»نسائنا«) را و شما زنانتان را، و ما جانمان (عزيزمان: »انفسَنا«) را و شما نيز جانتان (عزيزتان) را دعوت کنيم؛ سپس يکديگر را نفرين نماييم، پس لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم (مباهله کنيم).
مسحيان نجران اين پيشهاد را به ظاهر قبول کردند. فردايش همه منتظر بودند ببينند پيامبر اسلام براي اين رويارويي حساس و مباهله خطرناک با مخالفان، چه کساني را و کدام يک از عزيزانش را برمي¬گزيند؟ تاريخ نويسان و اهالي حديث و تفسير قرآن از شيعه و سني، نقل مي‌کند که رسول خدا ‌(ص) تنها با پنج تن به ميدان مباهله آمد: حضرت علي‌(ع)، حضرت فاطمه‌(س)، امام حسن‌(ع) و امام حسين ‌(ع) که بچه بودند. آنان مصداق »ابنائنا«، »نسائنا« و »انفسَنا« در آيه مباهله بودند؛ يعني نزديک‌ترين و پاک‌ترين افراد به پيامبر. (نگاه کنيد ترجمه تفسير »الميزان« و کتاب »تفسير نمونه« ذيل تفسير دو آيه 60 و 61 سوره آل عمران و کتاب ارزشمند تاريخي »فروغ ابديت«)
به نظر مي رسد که يکي از پيامهاي مهم ماجراي روز مباهله، نشان دادن جايگاه والاي خانواده در اسلام است که در روز مبادا و خوف و خطر و پاي حفظ دين و فرهنگ و حنگ و دفاع از وطن و ملت، عزيزان خود را حتي بچه هاي خردسال و عزيزتر از جان را بايد به ميدان آورد.
در آن صحنه تاريخي، پيامبر اسلام با حضور اهل‌بيت خود نشان داد که خانواده در اسلام نه يک نهاد صرفاً اجتماعي، بلکه محور حقيقت و ايمان است. پيامبر براي اثبات حقانيت رسالت خويش، نه سپاهي از ياران، بلکه پاک‌ترين اعضاي خانواده خود را همراه آورد.
اين سرگذشت تاريخي و اعتقادي روز مباهله در تاريخ اسلام است و بيش از 1430 سال از آن روز مي گذرد. اما امروز که با بصيرت، انديشمندانه و جامعه شناسانه به آن نگاه مي کنيم، به باور بنده روز تاريخي مباهله، بعد از پيامبر و در طول تاريخ مسلمانان، دو بار مصداق عيني يافته، يکي در حادثه کربلا و روز عاشورا و دوره اسارت اهل بيت امام حسين (ع) که عزيزان و فرزندان آن حضرت حضوري فداکارانه داشتند و دومين مصداق تاريخي سرنوشت ساز مباهله در جامعه امروز ايران و در کشاکش جنگ تحميلي رمضان توسط آمريکا و صهيونيستها بر ايران است روز مباهله عالي ترين مصداق خود را در تجمعات شبانه مردم هوشمند ايران نشان مي دهد و به تعبير رهبر شهيد: ملت مبعوث، که بزرگ، کوچک، مرد، زن، جوان و پير همه در صحنه دفاع از ايران و هستي خود ايستاده اند.
امروز، در ميان همه تحولات و دگرگوني‌هاي جهان معاصر، شايد يکي از مهم‌ترين درس‌هاي مباهله اين باشد که بازگشت به ارزش‌هاي خانواده، بازگشت به مسير تعالي انساني است؛ همان مسيري که پيامبر اسلام با همراهي خانواده پاک خود به جهانيان نشان داد.