محمدعلي خالقنژاد
گروه جامعه: بسيج، تنها يک نام، يک تشکيلات يا يک خاطره تاريخي نيست؛ بسيج، روايت زنده ايمان و اراده ملتي است که در لحظههاي سرنوشتساز تاريخ، برخاست تا از شرف، استقلال، آزادي و هويت خويش پاسداري کند.
به گزارش آرازآذربايجان، پنجم آذرماه 1358 به فرمان بنيانگذار کبير انقلاب اسلامي، حضرت امام خميني (ره)، فرمان تشکيل بسيج مستضعفين صادر شد؛ نهادي برخاسته از متن مردم، با آرماني فراتر از مرزهاي زمان و مکان: حضور آگاهانه، مسئولانه و فداکارانه مردم در صحنههاي سرنوشتساز کشور.
بسيج از همان آغاز نشان داد که قدرت يک ملّت، تنها در تجهيزات نظامي و توان اقتصادي خلاصه نميشود؛ گاهي بزرگترين سرمايه يک سرزمين، ايمان انسانهايي است که براي دفاع از خانه، ميهن، باورها و آرمانهاي خود، از آسايش و حتّي جان خويش ميگذرند.هشت سال دفاع مقدس، بزرگترين جلوه اين حقيقت تاريخي بود.آنگاه که تجاوز دشمن بعثي، استقلال و تماميّت ارضي ايران را نشانه گرفت، فرزندان اين سرزمين از شهرها و روستاها، از دانشگاهها و مدارس، از کارگاهها و مزارع، راهي جبهههاي نبرد شدند. جواناني که شايد ديروز قلم در دست داشتند، امروز سلاح به دست گرفتند؛ دانشآموزاني که هنوز فرصت تجربه بسياري از روزهاي زندگي را نيافته بودند، مردانه در برابر آتش ايستادند و مرداني که ميتوانستند در آرامش زندگي کنند، امنيّت فرداي ميهن را بر آسايش امروز خود ترجيح دادند.
در آن روزگار، بسيج تنها در خط مقدّم خلاصه نميشد؛ در پشت جبهه، مادراني بودند که فرزندانشان را بدرقه ميکردند، زناني که پشتيبان رزمندگان بودند، کارگراني که شبانهروز کار ميکردند، کشاورزاني که محصول خود را براي جبهه ميفرستادند و مردمي که هر يک به سهم خويش، سنگري از مقاومت بنا ميکردند.بسيج، معناي واقعي حضور مردم در دفاع از يک سرزمين بود.
از ارتفاعات غرب کشور تا دشتهاي جنوب، از فتح خرمشهر تا عملياتهاي بزرگ و سرنوشتساز دفاع مقدس، نام بسيج با ايثار، شجاعت، همدلي و ازخودگذشتگي گره خورد. هزاران انسان از جان خويش گذشتند تا ايران بماند؛ تا پرچم اين سرزمين برافراشته بماند و هيچ قدرتي نتواند اراده يک ملّت را به زانو درآورد.
امروز، هر وجب از خاک ايران که از گزند تجزيه و اشغال مصون مانده، يادآور خونهايي است که براي صيانت از آن بر زمين ريخته شد.اما پايان جنگ، پايان رسالت بسيج نبود.با پايان دوران دفاع مقدس، سنگرها تغيير کردند، اما روحيه جهاد و مسئوليتپذيري باقي ماند. اين بار ميدان، ميدان ساختن بود؛ ساختن مدرسه و جاده، آباداني روستاها، محروميتزدايي، کمک به نيازمندان، توسعه زيرساختها، خدمترساني در حوادث طبيعي، تقويت اقتصاد محلي و حمايت از توليد و اشتغال.
بسيج سازندگي، جلوهاي از اين تحول بود؛ جايي که سنگر دفاع، جاي خود را به سنگر خدمت داد و جهادگران، به جاي خاکريزهاي جنگ، در مسير آبرساني، بازسازي خانههاي محرومان، مرمّت مدارس و آباداني مناطق کمبرخوردار گام برداشتند.
امروز نيز هزاران گروه جهادي در نقاط مختلف کشور، با تکيه بر توان و مشارکت مردم، در عرصههاي گوناگون سازندگي فعاليت ميکنند. گزارشهاي اخير از فعاليت 62 هزار گروه جهادي با جمعيّتي نزديک به يک ميليون و دويست هزار نفر و آبرساني به بيش از 3100 روستا حکايت دارد. اين ارقام، فارغ از همه دشواريها و کاستيهاي موجود، نشاندهنده ظرفيّت بزرگي از مشارکت اجتماعي براي ساختن ايران است.چه زيباست که فرهنگ بسيجي، به جاي آنکه تنها در خاطره سنگرها و ميدانهاي نبرد باقي بماند، در دستان کارگري که براي آباداني ميکوشد، در تلاش معلمي که آيندهسازان کشور را پرورش ميدهد، در همّت پزشکي که به محرومان خدمت ميکند و در اراده جواني که براي پيشرفت ايران دانش و مهارت ميآموزد، تداوم يابد.و تاريخ، بار ديگر در روزگار ما، آزموني تازه پيش روي ملّت ايران قرار داد.
در جنگ دوازدهروزه، هنگامي که سرزمين ايران آماج حملات نظامي قرار گرفت و مردم با شرايطي دشوار و اضطرابآفرين روبهرو شدند، بار ديگر اهميّت آمادگي، همبستگي اجتماعي و حضور نيروهاي مردمي آشکار شد.در کنار مدافعان نظامي کشور، نيروهاي بسيجي در عرصههاي پشتيباني، خدمات، تأمين امنيّت و حفظ آرامش اجتماعي نقشآفريني کردند. در روزهايي که دشمن ميکوشيد با حمله نظامي، ايجاد هراس و برهمزدن نظم زندگي مردم، اراده ملي را تضعيف کند، حفظ انسجام اجتماعي، هوشياري عمومي و پرهيز از آشفتگي، خود بخشي از دفاع ملّي بود.جنگ دوازدهروزه نشان داد که دفاع از يک کشور، تنها در آسمان و ميدانهاي نظامي اتفاق نميافتد؛ در بيمارستانها، مراکز امدادي، محلهها، شبکههاي خدماتي، مراکز پشتيباني و حتي در رفتار مسئولانه شهروندان نيز ادامه پيدا ميکند.در فتنه دي ماه 1404 نيز، بسيح بود که ميدانداري کرد تا کشور گرفتار توطئه صهيونيستي آمريکايي اشرار وطنفروش نشود و ميدان روايتها را نيز عليرغم دروغپراکنيهاي گسترده رسانههاي اجيرشده رنگارنگ، بسيج در دست گرفت تا دروغ و تاريکي فرصت کمتري براي گسترش داشته باشد.
در جنگ رمضان نيز، بار ديگر موضوع استقلال، امنيّت ملّي، همبستگي اجتماعي و ايستادگي در برابر تهديدهاي خارجي در کانون توجه قرار گرفت. تجربه اين دوره نشان داد که قدرت دفاعي يک کشور، تنها به توان نظامي آن وابسته نيست؛ سرمايه اجتماعي، اعتماد عمومي، تابآوري اقتصادي، وحدت ملي و حضور مسئولانه مردم نيز از ارکان اساسي امنيت و اقتدار ملي هستند.
در اين ميان، بسيج ميتواند حلقه اتصال ظرفيتهاي مردمي، خدمات اجتماعي و آمادگي ملي باشد؛ نيرويي که مأموريت آن بايد بيش از هر چيز در خدمت مردم، پاسداري از امنيّت کشور و تقويت توان ملّي تعريف شود.البته ميدان امروز، تنها ميدان مقابله نظامي نيست. جنگ اقتصادي، فشارهاي معيشتي، جنگ رواني، تهديدهاي سايبري، تلاش براي تضعيف سرمايه اجتماعي و ايجاد شکاف ميان مردم، همگي چالشهايي هستند که هوشياري، دانش، همبستگي و تدبير ميطلبند.در چنين شرايطي، بسيج اگر بخواهد همچنان سرمايهاي ماندگار براي کشور باشد، بايد در کنار شجاعت و آمادگي دفاعي، پرچمدار اخلاق، آگاهي، خدمت صادقانه، عدالتخواهي، اميدآفريني و اعتمادسازي نيز باشد.
بسيجي واقعي، پيش از آنکه از ديگران انتظار فداکاري داشته باشد، خود را در برابر مردم مسئول ميداند؛ در برابر رنج محرومان بيتفاوت نميماند، در برابر فساد و تبعيض سکوت نميکند، حرمت انسانها را پاس ميدارد و در مسير پيشرفت کشور، علم و تخصص را در کنار ايمان و تعهد قرار ميدهد.زيرا پاسداري از انقلاب اسلامي، تنها حفاظت از يک خاطره تاريخي نيست؛ بلکه حفظ آرمانهايي است که براي تحقق آنها انقلاب شکل گرفت:” استقلال، عزت ملّي، عدالت، کرامت انساني، معنويّت و حاکميّت مردم.
”امروز بيش از هر زمان ديگري، ايران به جواناني مؤمن، متخصص، خلاق، اميدوار و مسئوليتپذير نياز دارد؛ به انسانهايي که نهتنها در روز خطر، بلکه در روزهاي دشوار سازندگي نيز ميدان را خالي نکنند. به کساني که بدانند حفظ دستاوردهاي انقلاب اسلامي و صيانت از کيان جمهوري اسلامي، با تلاش براي آباداني ايران، افزايش رفاه مردم، پاسداري از وحدت ملّي و تقويت اقتدار و استقلال کشور پيوندي ناگسستني دارد.
هفته بسيج، فرصتي است براي تجديد پيمان با شهيدان؛ براي تکريم جانبازان و آزادگان؛ براي قدرداني از خانوادههاي صبور ايثارگران و براي ارج نهادن به همه کساني که بيهياهو و بيادعا، در سنگر خدمت به مردم و سربلندي ايران ايستادهاند.
امروز بايد به ياد داشته باشيم که سنگرها شايد تغيير کنند، اما مسئوليّت انسان در برابر ميهن، مردم و آرمانهاي والاي خويش هرگز پايان نمييابد.اگر ديروز بسيجيان در برابر گلوله و آتش ايستادند، امروز بايد در برابر جهل، فقر، فساد، نااميدي، وابستگي و عقبماندگي نيز بايستند.اگر ديروز جان خود را براي حفظ خاک ميهن فدا کردند، امروز بايد با دانش، ايمان، تخصص و تلاش، براي ساختن ايراني آبادتر، مقتدرتر و سربلندتر بکوشند.بسيج، يک فرهنگ است؛ فرهنگ مسئوليتپذيري، فداکاري، ايستادگي و خدمت.فرهنگي که ريشه در ايمان دارد، با عشق به مردم جان ميگيرد، در ميدان دفاع استوار ميشود و در عرصه سازندگي به بار مينشيند.
درود بر آنان که ديروز براي حفظ ايران جنگيدند؛ بر آنان که امروز براي آباداني آن تلاش ميکنند و بر آنان که فردا با دانش و اراده خود، پرچم عزّت و پيشرفت اين سرزمين را برافراشته نگه خواهند داشت.


الحاق یک هزار هکتار زمین به محدوده شهرهای آذربایجان غربی برای مسکن
ضرورت توجه مسئولان به مسائل اقتصادي
159 کلاس درس به فضاي آموزشي اروميه افزوده مي شود
منابع آبي آذربايجانغربي زير فشار کشاورزي
جنگ و محاصره بهانه فشار به کارگران
بسيج؛ روايت ايمان، ايثار و اقتدار ايران
ضرورت توقف روند اضافهبرداشت از آبخوانهاي استان
مدارس بوکان روز چهارشنبه تعطیل شد
بانوان نقش مهمی در حفظ فرهنگ، تربیت و تقویت نسلهای آینده دارند
آذربايجانغربي براي رسيدن به شاخص مطلوب 972 مدرسه نياز دارد
