نهضت عاشورا؛ انقلابي براي اصلاح امت

به گزارش آرازآذربايجان، گويا قيامتي برپاشده .آييني که سينه به سينه از نسلي به نسل بعد گشته تا امروز به ما رسيده است.
عشق به حسين(ع) و اهداف بلندش، که براي رادمردي و دفاع از دين خدا ايستاد و با خونش در تاريخ جاودان و ماندگار شد.
بزرگمردي که مي دانست با سپاه 72نفره نمي توان برابر تمام کفر ايستاد اما رنج و سختي را تا مرز شهادت درراه خدا تحمّل نمودتا با خون خود چراغ هدايتي باشد براي همه آزادگان جهان.
(اِنَّ الحُسَين مِصباحُ الهُدي وَ سَفينَهُ النِجاه ) هم که پيامش جهاد در راه خدا بود.
(اِنَّ اَلحَياه عَقيدَهِ وَالجَهاد) اينگونه مِهر ابديش را در دل همه آزادي خواهان عالم فارغ از مسلمان و غير مسلمان کاشت. مِهري که در دل ما ايرانيان مانده وبا رسيدن ماه محرم به صورت خودجوش شور و حالي ديگر برسراسر کشور حاکم ميگردد و هريک از ما به سبک خود به سوگ آن فروغ جاوداني و يارانش مي نشينيم و اشک ماتم و عزا به رخسار جاري مي نماييم.
سبک زندگي حسيني و عاشورايي برمي گردد به اهدافي که حضرت امام حسين(ع) که همانا “اصلاح امت جدّش(اِنَّما لِطَلَبِ الاِصلاح مِن اُمَّتِ جَدّي)و امر به معروف و نهي از منکر بود.”(اُريدُ اَن آمُرَبِالمَعروف واَنهي عَنِ المُنکَر). بر اساس آن تصميمي درراه خدا گرفت که تاريخ آزادگان واحرار جهان را دگرگون ساخت.
حضرت در اين مسير اقدامي کلامي و عملي داشتند که بعد از قرنها هنوز هم زبان زد خاص و عام است. همگان آن را مبداء آزادگي و رشادت مي دانند و و در وصفش سخن مي رانند .
قيام ايشان از روزي آغاز مي شود که با ناتمام گذاشتن حجِّ ابراهيمي به سوي صحراي کربلا به راه مي افتند اين يعني حتي اولياي الهي درراه تکليف الهي از فروع شرعي مي گذرند. حضرت درمسير خود جهت رضاي خدا ترديدي ندارد و به پا مي خيزد.”رَضَاََ بَه رِضا ئِک “.
امام حسين (ع) يکي از فرايض بزرگ ديني را نيمه تمام مي گذارد و پاي در مسير قيام دربرابر ظلم و مُنکَرِ بزرگ مي کند که هم يک فريضه ديني است و قطعا يک باور عمومي هم در ميان همه مردمان دنياست.
اينکه دربرابر منکر و ظلم ظالم بايد ايستاد و حضرت اين اقدام را مي کنند و تا آخرين قطره خونشان پاي اين هدف مي ايستند.
مبارزه با ظلم امري خداپسندانه است که در آن هيچ ترديدي نيست، فرقي ندارد در چه ديني و چه آييني باشد همه اين را يک مفروض قلبي مي دانند اما مي بينيم گاه اين باور قلبي يعني مبارزه با ظلم و ستم و قيام دربرابر جور چنان اهميّت مي يابد که بر يک واجب شرعي اَرجَحيَّت پيدا مي کند. حضرت حجّ را نيمه تمام مي گذارند و مي روند به سمت قتلگاه! براي مبارزه با منکري بزرگ! مبارزه با ظالمي و حاکمي ستمگر.
بي شک مي دانستند با اين کمي همراهان و فراواني نيروهاي خصم شانسي براي پيروزي عددي ندارند.ايشان تصميمشان را گرفته اند و در ??روزي که طي طريق مي کردند و به محل کارزار رسيدند واقف بودند به آنچه که قرار است سرنوشتشان باشد.
براي همين هم هست که رفتار خصم دون با ايشان که تا آخرين ميزان هرآنچه را داشتند ايثار کردند معنايي برايشان پيدا نمي کند و ترديدي در هدفشان ندارد که لحظه اي به پا پس کشيدن بيانديشد، همه اينها به رغمي که از خون و خاک و آزار و اذيّت و رنج هاي زياد، رنجهاي تحمّل نکردني و شايد بي سابقه وتکرار نشدني در تاريخ بشريّت به اين کاروان صبور وبزرگوار گذشت برتافتند و با رشادت به آن وادي پا نهادند، ماندند و تحمّل کردند و پيروز شدند و در تاريخ جاودانه و ماندگار که حضرت در آن لحظه شهادت دست مبارکشان را به سوي آسمان مي برند و با صداي رسا به خداوند تعالي عرضه مي دارند :”خدايا راضيم از اداي دِينَم در راهتان “و حضرت زينب که پيامدار و پيام رسان اين حرکت و قيام تاريخي بوده در دل داغداري اين مصيبت عظمادر کاخ کذايي ابن سعد در مجلس يزيد فرياد ميزند:”چيزي غير از زيبايي در اين مسير نديدم و نيست.”(وَما رَاَيَتُ اِلاّ جَميلا) .
در دل جزئيات اين کارزار که مشاهده مي کنيم مسابقه اي که هربار در انجام تکليف داشته نشان از عشق و علاقه اي است براي هدفي که ماندگار شده و قرنهاست که مانده است.