تنها شخصيتي که هفت معصوم را از نزديک ديد

علامه مجلسي در کتاب بحارالأنوار به اين حديث عالي‌المرتبه اشاره مي‌کند: پيامبر اکرم (ص) در حالي که اشک از چشمان مبارکش سرازير بود، فرمودند: »هر کسي بر زينب (س) و بر مصائبي که بر او وارد شده گريه کند، پاداشش همان‌قدر است که کسي دارد که بر دو برادرش، امام حسن (ع) و امام حسين (ع)، بگريد.«
اين سخن، تنها يک تشابه در اجر نيست، بلکه گواهي بر عظمت مصيبت و عظمت شخصيت اوست.
اين روايت با وجود سادگي ظاهري، داراي ابعاد عميقي از جايگاه روحاني و تاريخي حضرت زينب (س) است. پيامبر (ص) که به اهل بيتش بيش از هر کس ديگري عشق مي‌ورزيد، با چنين سخني، حضرت زينب (س) را در رده‌اي قرار مي‌دهد که ادراک آن نيازمند شناخت دقيق از نظام ولايت و مقامات معنوي اهل بيت (ع) است.
گريه بر مصائب او تأييدي بر عظمت نقش‌آفريني او در حفظ دين پس از واقعه کربلاست.
اين شباهت در پاداش گريه، در واقع بازتابي از همان همخواني در مأموريت و مسير معنوي است. حضرت زينب (س) نه تنها شاهد بلکه نيزه‌دار حقيقت واقعه عاشورا بود و صداي بلند واقفيت پس از کربلا شد.
به همين دليل گريه بر او به نوعي گريه بر حقيقت دين، بر استکبار و ظلم و بر حفظ و عرضه دين محمد (ص) پس از شهادت امام حسين (ع) محسوب مي‌شود.
بنابراين، اين حديث مبارک نه تنها ارج نهادني به زينب (س) است، بلکه نشان‌دهنده آن است که جايگاه او در نظام ولايت، داراي ابعادي فراتر از يک هويت تاريخي يا فردي است؛ او نماد استقامت، حکمت و شجاعت در زماني بود که دين در آستانه‌ي فراموشي قرار داشت.
تنها شخصيتي که هفت معصوم را از نزديک ديد
يکي از ويژگي‌هاي منحصربه‌فرد حضرت زينب کبري (س) اين است که تنها فردي است که در طول زندگي، هفت تن از ائمه معصومين (ع) را از نزديک ديده و با آنان زيسته است.
اين ويژگي، نشان‌دهنده آن است که او در محضر ناب‌ترين وجودهاي معنوي تاريخ بشريت، شاگردي کرده و از چشمه‌هاي بي‌کران حکمت و عصمت بهره‌مند شده است.
او از نازنين بودن وجود پاک پيامبر اکرم (ص) تا شکوه رهبري معنوي اميرالمؤمنين (ع)، از محضر مادرش، حضرت فاطمه زهرا (س) تا همراهي با برادرانش، حضرت امام حسن (ع) و امام حسين (ع)، و سپس ديدار و زيستن با امام سجاد (ع) پس از فاجعه کربلا، و حتي مشاهده دوران کودکي امام باقر (ع) را داشته است.
اين پيوندهاي معنوي عميق، او را به موجودي کامل و جامع از حکمت، شجاعت و تسليم‌پذيري تبديل کرده است.
چنين زمينه‌اي، امکان‌پذير نبود مگر براي کسي که از سوي خداوند متعال براي نقشي ويژه در تاريخ اسلام مقدر شده بود. حضور در اين همه محضر معصوم، نه تنها دانش او را افزايش داد، بلکه روحيه‌اش را در آزمون‌هاي سخت‌تر، مقاوم‌تر ساخت.
او در هر مرحله از زندگي، نمودي از مکتب اهل بيت (ع) را در وجود خود مجسم کرد.
در واقع حضرت زينب (س) به‌خوبي اين حقيقت را درک کرده بود که پيام اهل بيت (ع) تنها با شمشير دفاع نمي‌شود، بلکه با زبان، با حکمت و با اشک و صبر نيز دفاع مي‌شود. اين درک عميق، حاصل تربيت در محضر هفت معصوم است؛ امري که در هيچ شخصيت ديگري به اين شکل و گستردگي ديده نشده است.
ريشه‌هاي شخصيت معنوي زينب (س)
حضور حضرت زينب (س) در دامان حضرت زهرا (س) و امام علي (ع) يکي از مهم‌ترين عوامل شکل‌گيري شخصيت الهي و مبارزه‌جويانه اوست.
مادرش، که خود بزرگ‌ترين الگوي زن مسلمان در جهان بود، نه تنها در تعليم و تربيت فرزندان، بلکه در مقاومت در برابر ظلم و حفظ حقيقت دين، نقش بي‌بديلي ايفا کرد. حضرت زينب (س) از همان کودکي، شاهد اين شکوه معنوي و استقامت بي‌نظير بود.
حضرت فاطمه (س) در شرايطي سخت و پرتنش، دين را با وجود تمام توطئه‌ها و فشارها، زنده نگه داشت. حضرت زينب (س)، اين روحيه را نه تنها از پدر و مادرش آموخت، بلکه آن را در سخت‌ترين شرايط پس از عاشورا به نمايش گذاشت.
همان‌طور که حضرت فاطمه (س) پس از رحلت پيامبر (ص) بر ستم‌ها فرياد زد، حضرت زينب (س) نيز در کوفه و شام، صداي حق را از دل ظلم بلند کرد.
اين تربيت خانوادگي و معنوي باعث شد که حرت زينب (س) نه تنها بتواند در بحران‌ها نقش يک مادر و خواهر را به خوبي ايفا کند، بلکه به عنوان يک رهبر فکري و روحاني، امت را از گمراهي نجات دهد.
شايد به همين دليل است که در برخي منابع، او را «عقيله بني هاشم» لقب داده‌اند. لقبي که بازتابي از عقل، حکمت و جايگاه اجتماعي و معنوي‌اش است.
به گزارش آرازآذربايجان به نقل از تسنيم،بنابراين جايگاه حضرت زينب (س) در بين اهل بيت (ع) صرفاً به خاطر خويشاوندي با ايشان نيست، بلکه ناشي از اين است که خودش در محضر معصومين، به‌ويژه در دامان امام علي (ع) و حضرت زهرا (س)، شخصيتي جامع و کامل شد که در تاريخ اسلام به‌عنوان سنگري استوار در برابر فراموشي و انحراف، همواره زنده و مؤثر خواهد ماند.
.Arazazarbaiijan.farhangi@gmail.com