بساط مرگ!

اين روزهاي آذربايجان‌غربي، براي کشاورز و يا کارگري که به سمت باغ و روستا مي‌رود، خانواده‌اي که دل به جاده سپرده تا ساعتي را در طبيعت سپري کند، نويدبخش آرامش است. اما اين آرامش، مدت‌هاست که در ورودي‌ها و خروجي‌هاي شهر اروميه به دست‌اندازي خطرناک به نام »بي‌نظمي و بي‌توجهي«افتاده است. مسيري که بايد محل عبور و مرور ايمن باشد، اکنون به بازاري آشفته و محل جولانِ خطراتي بدل شده که هر لحظه ممکن است به يک فاجعه انساني ختم شود.آنچه در محورهاي مواصلاتي اروميه مي‌گذرد، فراتر از يک معضل ساده اجتماعي است. در کنارِ بساطِ دست‌فروشاني که علاوه بر فروش محصولات کشاورزي به فروش البسه و حتي عرضه شکلات و شيريني از پشت تريلي‌هاي سنگين روي آورده‌اند، پديده‌اي خطرناک‌تر در حال عادي‌سازي است؛ حضور متکديان در ميانه جاده.
تصويرِ زناني که کودک خردسال در بغل دارند و در ميان جريان ترافيک ايستاده‌اند، يا پيرمردهايي که با عصا در حاشيه خطرناک جاده قدم مي‌زنند و گاهي حتي عصايشان را به سمت خودرو ها نشانه ميروند، تنها يک »صحنه تأثربرانگيز« نيست؛ بلکه بسترِ يک فاجعه‌ي قريب‌الوقوع است.
نکته‌اي که شايد کمتر کسي به آن دقت کند، وضعيتِ متکدياني است که به جاي ايستادن، در ميان جاده مي‌نشينند. اين افراد به دليل قرار گرفتن روي سطح زمين، براي راننده‌اي که با سرعت در حال حرکت است، به هيچ‌وجه قابل رويت نيستند. يک لحظه غفلت، يک خطاي ديدِ کوچک يا يک مانور ناگهاني براي فرار از تصادف با اين افراد، کافي است تا راننده‌اي که قصد سفري آرام داشته، تا پايان عمر با کابوس يک تصادف مرگبار دست‌به‌گريبان شود.
کابوسِ مسئوليت/ وقتي جان مردم به بازي گرفته مي‌شود
سؤال اساسي اينجاست که اگر خداي ناکرده حادثه‌اي رخ دهد، چه کسي پاسخگوست؟ راننده‌اي که در مسير قانوني خود در حال حرکت بوده، بايد تاوانِ قصورِ چه کسي را بدهد؟ حضور اين افراد در جاده‌ها، رعب و وحشتِ دائمي را بر جان رانندگان انداخته است. هر جمعه، رانندگان اروميه‌اي بايد با استرسِ پريدنِ ناگهانيِ يک نفر به وسط جاده رانندگي کنند. اين حجم از اضطراب، قطع يقين با حقوق شهروندي در تضاد است.
اين وضعيت، محصولِ »غفلتِ زنجيره‌اي« نهادهاي مسئول است. پليس راه، شهرداري، اداره کل راهداري و سازمان بهزيستي، همگي در قبالِ اين ناامنيِ عريان مسئول هستند. نمي‌توان فقط با تماشايِ وضعيت، صورت‌مسئله را پاک کرد و يکديگر را مقصر دانست. اين افراد، نيازمند ساماندهيِ فوري هستند.جاده، محلِ تجارتِ خياباني يا سکونتِ متکديان نيست. اگر امروز اين بساطِ مرگ در ورودي و خروجي‌هاي اروميه جمع نشود، فردا بايد در ستون حوادث روزنامه‌ها، به دنبالِ نام‌هاي قربانياني باشيم که در همين جاده‌ها جان باخته‌اند.
به گزارش آرازآذربايحان به نقل از ايرنا، از مسئولان قضايي و انتظامي استان انتظار مي‌رود پيش از آنکه تيتر خبرها با داغِ تصادفاتِ ناشي از اين هرج‌ومرج سياه شود، تدبيري عاجل بينديشند. پاکسازيِ ورودي‌هاي شهر از دست‌فروشانِ متخلفِ جاده‌اي و ساماندهيِ متکديانِ حاضر در ميانه محورهاي مواصلاتي، نه يک پيشنهاد، که يک تکليفِ فوري براي حفظِ جانِ مردم است. جاده‌هاي آذربايجان‌غربي بايد به محل تردد امن تبديل شوند، نه ميدانِ قرباني شدن جان و آينده انسان‌ها.