استانداران و فرمانداران مقامات تشريفاتي و بي¬اختيار هستند

چرا براي هر تصميم کوچک بايد نامه‌نگاري‌ها به پايتخت صورت گيرد؟چرا فرماندار بايد براي تعمير يک جاده روستايي منتظر تاييديه از وزارتخانه‌ها باشد که صدها کيلومتر دورتر و بي‌خبر شرايط محلي هستند.

به گزارش آراز آذربايجان،کمال حسين‌پور در نطق ميان‌دستور جلسه علني با بيان اينکه ساز وکار فعلي توزيع بودجه فاقد شاخص‌هاي عدالت سرزميني‌ست و شکاف هاي توسعه اي ميان مناطق مرکزي و محروم را تشديد مي‌کند،گفت:دولت بايد با بازنگري در فرمول هاي توزيع، معيارهايي چون فاصله از خدمات، نرخ بيکاري و محروميت را مد نظر قرار دهد. وي با انتقاد از تمرکزگرايي در نظام تصميم‌گيري کشور، خواستار تمرکززدايي واقعي و واگذاري اختيارات به مديران محلي شد.
نماينده مردم پيرانشهر و سردشت در مجلس شوراي اسلامي،با اشاره به اثرات تصميم‌گيري‌هاي کلان بدون توجه به واقعيت‌هاي ميداني گفت: وقتي از تهران و از پشت ميزهاي بلند درباره کوهستان‌هاي سردشت يا دشت‌هاي پيرانشهر تصميم‌گيري مي‌شود، حاصل چيزي جز پروژه‌هاي ناتمام و توسعه‌هاي بي‌اثر نخواهد بود.
وي با تأکيد بر ضرورت اجراي آمايش سرزمين، افزود: آمايش يعني شناخت ظرفيت‌ها، نيازها و استعدادهاي هر منطقه. يعني درک اين موضوع که سردشت با انگور سياهش شناخته مي‌شود نه با صنايع فولاد. يعني هر منطقه توسعه مخصوص به خود را دارد، اما اين شناخت از راهروهاي بي پايان پايتخت به دست نمي‌آيد.
نماينده پيرانشهر و سردشت با انتقاد از وضعيت استانداران و فرمانداران، آنان را »مقامات تشريفاتي و بي‌اختيار« توصيف کرد و گفت: چرا استاندار نبايد قدرت تصميم‌گيري براي توسعه استان خود را داشته باشد؟ چرا براي هر تصميم کوچک بايد نامه‌نگاري‌ها به پايتخت صورت گيرد؟چرا فرماندار بايد براي تعمير يک جاده روستايي منتظر تاييديه از وزارتخانه‌ها باشد که صدها کيلومتر دورتر و بي‌خبر شرايط محلي هستند .چرا استاندار نبايد قدرت داشته باشد تا براي توسعه استان خود با منابع و ظرفيت‌هاي بومي تصميم بگيرد. ما نيازمند تمرکز زدايي واقعي هستيم. بايد اختيارات را به مديراني بدهيم که نه از پشت ميز بلکه از دل مردم و مشکلاتشان تصميم مي‌گيرند .آنها بايد قدرت داشته باشند تا به مشکلات مردم با سرعت و دقت پاسخ دهند، نه انکه براي هر اقدام کوچکي درگير بروکراسي سنگين و مجوزهاي پايتخت باشند.
وي تمرکزگرايي را مصداق بي‌اعتمادي به مديران محلي دانست و افزود: تمرکززدايي يعني اعتماد به کساني که از دل مردم و مشکلات‌شان تصميم مي‌گيرند. بايد اختيار اولويت‌بندي پروژه‌ها و هدايت منابع بر مبناي آمايش سرزمين به استانداران داده شود.نه اينکه اختيارات و قدرت‌ها را در برج هاي بلند پايتخت محصور کنيم.